De leukste muzikale stops aan de Mississippi Blues Trail (Highway 61 Blues): van Memphis naar New Orleans

Mississippi is een staat die vaak wordt overgeslagen tijdens een rondreis door Amerika’s Deep South. Als de staat wel wordt bezocht, wordt er vaak zo snel mogelijk doorheen gereden tijdens een roadtrip van Memphis naar New Orleans, of andersom. Toen wij Mississippi bezochten tijdens onze muziekreis, op de route van Tennessee naar Louisiana, kwamen we tot de conclusie dat dit zonde zou zijn. Wij zochten van tevoren enkele leuke tussenstops in Mississippi uit. Benieuwd welke stops je autorit van muziekstad Memphis naar muziekstad New Orleans onvergetelijk maken? Lees dan snel verder!

Handig om te weten is dat wij deze autorit in slechts één dag hebben gemaakt. Dit is dus mogelijk. Wel moet je dan erg vroeg vertrekken vanuit Memphis en kom je laat aan in New Orleans. Wij hadden geen tijd voor een extra dag, maar als jij die tijd wel hebt en het iets rustiger aan wilt doen, plan dan een extra dag in. Ideaal is dan om rond Clarksdale een overnachting in te plannen.

Heb je wel maar één dag, maar vind je deze route echt te lang en te veel van het goede? De route kan ook zeker korter; de snelste route van Memphis naar New Orleans is circa 630 km. Dan sla je alleen wel alle stops uit dit artikel over. Met de stops uit dit artikel erbij, en dus via de Highway 61, rijd je in zo’n 780 km naar New Orleans.

Wij maakten de route richting het zuiden, maar dit kan natuurlijk net zo goed andersom, richting Memphis. Dan moeten vanzelfsprekend alle stops worden omgedraaid.

Stop 1: Arkansas — West Memphis

We spelen een beetje vals, want onze eerste stop tijdens onze Mississippi-roadtrip was helemaal niet in Mississippi. We wilden namelijk eerst even Arkansas toevoegen aan onze Amerikaanse statenverzameling. Memphis, gelegen in Tennessee, grenst aan de stad West Memphis, in Arkansas. Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat West Memphis zelf niet zo veel aan is (Sorry, West Memphis), dus voor ons was het een gevalletje grens oversteken en omkeren. Máár wij vonden het té leuk om een staat “af te strepen” om die mogelijkheid te laten liggen. Leuke bonus: onderweg kom je langs de bekende piramide! Dit is een van de bezienswaardigheden van Memphis.

Stop 2: Bluesartiest Muddy Waters’ geboortehuis — Stovall Plantation, Mississippi

In 1913 werd een van de grootste blueszangers ooit geboren; Muddy Waters. Hij werd door muziektijdschrift Rolling Stone uitverkozen tot nummer 17 van de 100 beste artiesten aller tijden. Waters vond de Chicago Blues uit, dat op zijn tijd weer tot het ontstaan of de ontwikkeling van veel andere muziekstijlen – zoals rhythm & blues, jazz en country – heeft geleid. Muddy Waters werd geboren in Mississippi en maakte nummers als “I Can’t Be Satisfied”, “Mannish Boy” en “Rollin’ Stone”.

Wat Muddy Waters tot de artiest heeft gemaakt die hij was, was zijn bijzondere levensloop. Hij groeide op in een plantage (de Stovall plantage) en werd daar opgevoed door zijn oma, omdat zijn vader zijn gezin had verlaten en zijn moeder toen hij drie jaar oud was overleed. Zijn echte naam is McKinley Morganfield, maar hij werd al snel Muddy Waters genoemd door zijn oma, omdat hij zo graag speelde in de modderige rivier bij de plantage. Toen Muddy Waters nog maar drie jaar op school had gezeten, moest hij al werken op de plantage, waar zijn oma een klein stukje land had om te wonen, in ruil voor al het werk. Hij kwam in aanraking met muziek door gospel in de kerk, maar creëerde al heel snel zelf andere en eigen muziek. Zijn muziek ging over maatschappelijke thema’s: alledaagse problemen, seksualiteit en problemen waar de Afro-Amerikaanse gemeenschap mee te maken had. Zijn oma had liever dat hij voor gospel koos, of nog liever voor het fabrieks- of plantageleven, maar hij koos voor de blues. In 1943 vertrok hij uiteindelijk naar muziekstad Chicago.

Het leven van Muddy Waters is niet een verhaal dat staat op zichzelf, maar is tekenend voor een periode van zwarte muziek, afkomstig van plantages, of andere plekken van ongelijkheid. Dat maakt het ook, meer voor het verhaal dan voor de plek zelf, interessant om dit soort plekken te bezoeken als je je wilt interesseren in muziek, civil rights en de geschiedenis van Amerika tijdens je reis door het zuiden van de Verenigde Staten.

Het huis van Muddy Waters staat niet meer op de geboorteplaats zelf, maar is verplaatst naar The Delta Blues Museum in Clarksdale. Wel kun je met een beetje fantasie, heel goed inbeelden hoe de plantage er daar uit moet hebben gezien. Er is een bordje geplaatst op de precieze geboorteplek, er zijn velden vol katoen en andere planten, en er is een klein landweggetje dat uiteindelijk in Clarksdale uitkomt.

Wij vonden de geboorteplek van Muddy Waters een toevoeging aan onze Mississippi-trip. Het geeft een goede inkijk in de geschiedenis, nogmaals, vooral als je het verhaal kent. Het brengt je ook meteen op de prachtige route, de U.S. 61. En als je Muddy Waters’ muziek dan opzet onderweg, voel je echt dat die muziek daarvandaan komt.

Praktisch: hoe kom je bij die geboorteplek? Het is wat lastig te vinden online, maar wij hebben de coördinaten, die je zo kunt invullen in Google Maps. Je moet hier zijn: N 34° 15.706′ W 90° 37.947′.

Tip: Heb je een dag langer voor deze route? Bezoek dan The Delta Blues Museum in Clarksdale! Hier is onder andere het geboortehuis van Muddy Waters te vinden, maar leer je voor de rest ook veel over Blues in Mississippi. Zie hier de officiële website: https://www.deltabluesmuseum.org/.

Stop 3: Blues Club van o.a. Morgan Freeman in Clarksdale — Ground Zero Blues Club

Wij hebben zelden zulke slaperige, fotogenieke en tot de verbeelding sprekende plekken bezocht als het stukje Clarksdale rond de Ground Zero Blues Club. De club is een begrip, met als mede-eigenaar Morgan Freeman, en tal van bekende (blues-)artiesten die er optraden en optreden. De club heeft haar naam gekregen, omdat Clarksdale bekend staat als de Ground Zero, het nulpunt, van de Blues. En wederom: dat voel je. Het is een plek waar artiesten zijn doorgebroken, vaak speelden, en nog altijd spelen. In dit kleine stukje Clarksdale is veel street art, er staan een paar oude barrels van auto’s en er zijn amper mensen te bekennen. Een unieke plek om te bezoeken dus.

Tip: Heb je een dag langer voor deze route? Bezoek dan ’s avonds Ground Zero Blues Club. Je kunt er op zijn Southerns eten, altijd met livemuziek in de avonden. De club is open van woensdag tot zaterdag. Zie hier de officiële website: https://www.groundzerobluesclub.com/. Wie weet hoor jij er wel dé nieuwste/coolste bluesartiesten spelen!

Stop 4: Iconisch hotel voor Bluesmuzikanten in Clarksdale — Riverside Hotel

Riverside Hotel was eerst een ziekenhuis voor Afro-Amerikanen, voor de zwarte patiënten van Clarksdale en omstreken. Gezondheidszorg was namelijk erg lang gesegregeerd in de Verenigde Staten. Onder andere blueszangeres Bessie Smith werd er na een auto-ongeluk verzorgd. Zij is hier uiteindelijk overleden en op die specifieke plek is een soort herinneringsmonument voor haar geplaatst.

In 1943 werd het G. T. Thomas ziekenhuis omgebouwd tot een hotel. Niet alleen gezondheidszorg was toentertijd formeel gesegregeerd in Mississippi (en de Verenigde Staten in het algemeen), maar ook hotels. Riverside Hotel, waarvan eigenaresse Z. L. Ratliff ook een Afro-Amerikaans was, was een van de weinige hotels in de omgeving waar zwarte mensen en muzikanten welkom waren. Het hotel werd dan ook al snel een begrip, in het Blues-hart van de Verenigde Staten.

Artiesten als Duke Ellington, Muddy Waters, Howlin’ Wolf, Sam Cooke, Ike Turner, John Lee Hooker, Sonny Boy Williamson II en Robert Nighthawk waren er vaste gasten. Het eerste Rock N Roll nummer ooit, zo wordt beschouwd, Rocket 88 van Ike Turner en Jackie Brenston, werd zelfs geschreven en geoefend in het hotel. Het hotel wordt daarom, in de prachtige Amerikaans-Engelse taal, “the place where Blues gave birth to Rock N Roll” genoemd. Ergens in de jaren ’40 is Ike Turner zelfs gaan wonen in het Riverside Hotel. Zijn kamer, tevens de kamer waarin hij uiteindelijk ook Rocket 88 schreef, is nu kamer 7 in het hotel.

Het hotel, een “Black Family Hotel”, dat al enkele generaties bestaat, moest helaas haar deuren sluiten in 2020. Eerst vanwege Covid-19, vervolgens vanwege een boom die tijdens een storm op het hotel viel. De huidige eigenaren, de zussen Zelena Ratliff and Sonya Gates, hopen dat het hotel weer snel open kan.

Lees hier meer over het sluiten van Riverside Hotel, en draag een (financieel) steentje bij als je wat kunt missen: https://www.riversideclarksdale.com/, https://www.gofundme.com/f/cmmhd-save-black-familyowned-historic-blues-hotel. <3

Het Riverside Hotel is momenteel niet van binnen te bezoeken, maar er langsrijden en het hotel zien kan natuurlijk wél. Wij vonden dat al waardevol en interessant. Desondanks komen wij graag eens terug als het hotel weer geopend is!

Adres: The Riverside Hotel, 615 Sunflower Ave. Clarksdale, MS 38614.

Stop 5: Robert Johnson die zijn ziel verkocht voor de duivel — Devil’s Crossroads

Robert Johnson was een bluesartiest geboren op een plantage in landelijk Mississippi. Ondanks zijn eigen levensverhaal, staat hij vooral bekend vanwege de legende die over hem gaat; de legende dat hij zijn ziel verkocht voor de duivel.

Robert Johnson was een jonge Afro-Amerikaanse man uit Clarksdale, die nog niet veel muzikaal succes had bereikt. Opeens verdween hij voor een poos. Toen hij weer terugkeerde, in 1932, en hij supergoed kon gitaarspelen én een hele unieke zangstem had gekregen, ontstond de legende van de Devil’s Crossroads. Het verhaal ging namelijk dat hij de opdracht kreeg om met zijn gitaar om middernacht naar een kruispunt in de buurt van de Dockery plantage te komen. Hier ontmoette hij een onbekende, grote man die de Duivel bleek te zijn. De Duivel stemde zijn gitaar, speelde een paar liedjes en gaf de gitaar weer aan Robert Johnson terug. Binnen een jaar na zijn terugkomst, had Robert Johnson muzikaal succes, als koning van de Delta blues.

Ondanks zijn succes, was Johnson nooit echt gelukkig. Hij had nachtmerries en kon zijn succes niet vieren. Hij had aldus zijn ziel verkocht aan de Duivel, om in ruil daarvoor een goede bluesartiest te worden. Johnson overleed op 27-jarige leeftijd; hij is dus lid van de Club van 27. Ook over zijn dood gaan nogal discussies, die wederom alles te maken hebben met de Devil’s Crossroads legende. Het verhaal gaat namelijk, zo beschrijft NPO Radio 2, dat het nieuws kwam dat hij was overleden, net toen hij was geboekt voor een concert in de Carnegie Hall. Hij zou zijn vergiftigd door een jaloerse vriendin, bij een optreden in een illegale kroeg. De aanwezigen in de kroeg stellen dat Johnson op handen en voeten over de grond had gekropen, met schuim op zijn lippen, terwijl hij het geluid maakte van een dolle hond. Zijn laatste woorden zouden zijn: “I pray that my redeemer will come and take me from my grave.” Hoe het precies gegaan is blijft een mysterie, maar zeker blijft dat dit toevoegt aan de legende die over hem de ronde doet, dat hij een verbond sloot met de Duivel.

Wat er precies waar is van de legende blijft, zoals een goede legende betaamt, onduidelijk. Wat zo ook onduidelijk blijft is wat precies het kruispunt was waar hij de deal met de Duivel moet hebben gesloten. Het meest bekende kruispunt waarover de claims gaan ligt echter, hoe kan het ook anders, in Clarksdale. Clarksdale heeft dan ook dit precieze kruispunt bekroond met grote gitaren; een directe verwijzing naar de bluesartiest zelf. Leer meer over dit verhaal en bezoek het kruispunt! Wij kenden beiden het verhaal niet, totdat we ons van tevoren inlazen; dat maakt zo’n plek waar je wellicht anders zo zou voorbijrijden, opeens enorm de moeite waard om te stoppen!

Wat de legende van Robert Johnson wat ons betreft nog interessanter maakt, is dat legendes over kruispunten, waarbij beslissingen bepalend zijn voor de levensweg die iemand inslaat, vaker voorkomen in Afro-Amerikaanse context, en oorspronkelijk afkomstig zijn van Afrikaanse religies. Zo staat in enkele voodoo tradities het kruispunt als het oversteken van de grens tussen het wereldlijke en het transcendente/goddelijke.

Adres: Kruispunt tussen Desoto Avenue en North State Street (Highway 161). Je kunt ook Church’s Texas Chicken, Clarksdale invoeren in je navigatie. Het adres van dit restaurantje zie je hieronder!

Wil je even stoppen, bijvoorbeeld voor een korte koffiestop/lunchbreak? Wij bezochten het aan het kruispunt gelegen Church’s Texas Chicken. Niet een heel romantisch restaurantje, wel een prima keten met vriendelijke mensen en prima koffie, mét uitzicht op de Devil’s Crossroads! Adres: 611 N. State Street Clarksdale, MS 38614.

De belangrijkste bezienswaardigheden van en rondom Clarksdale zijn nu bezocht! Tijd om de trip te vervolgen. Schrik niet, maar vanaf nu duurt de trip tot New Orleans, via onze route, nog meer dan zes uur, het is immers nog 552 km. Wil je vanuit hier snel in doorkarren richting New Orleans? Dan kan dat door vanuit Clarksdale de 49 en vanuit daar de 55 op te pakken. Je bent er dan drie kwartier sneller. Ben je op tijd, zoals wij, en wil je de prachtige en iconische Highway 61 graag nog even vervolgen? Volg dan onze route verder!

Stop 6: Het geboortehuis van Kermit de Kikker — Birthplace of Kermit the Frog Museum

De volgende stop ligt op iets meer dan een uurtje rijden van Clarksdale (ongeveer 100 km). Het is een zeer korte stop, maar wel een hele grappige en bijzondere, namelijk de ‘geboorteplek’ van Kermit de Kikker. Dit is de plek waar deze bekende muppet is bedacht. Kermit werd in de jaren ’50 bedacht door Jim Henson, op deze plek. Inmiddels is er een museumpje omheen gebouwd. Niet per se de moeite waard om te bezoeken denken wij, maar wel een leuke korte fotostop dus. Overal muppets en over kikkers.

Stop 7: Baton Rouge

Na het geboortehuis van Kermit de Kikker is het tijd om de Highway 61 verder te vervolgen richting het zuiden. Het is een prachtige route via Baton Rouge, omdat je dan langs moerassen en huizen op palen New Orleans inrijdt. Je ziet het landschap veranderen, en ook al is het donker of rijd je met zonsondergang; prachtig blijft het! Stuurt je navigatie je dus niet via Baton Rouge? Neem dan wel die route, het is het waard!

Eindbestemming: New Orleans

En dan ben je in New Orleans! Je hebt door heel Mississippi gereden in een dag, naar onze mening zonder de staat erg tekort te doen. Het is wel echt een lange dag, met zowel kilometers vreten als mooie stops bezichtigen, dus calculeer dat in in je planning. Wij vonden het het nemen van deze route in ieder geval helemaal waard! We vinden Mississippi prachtig, en vinden de historie, cultuur en natuur, zeker het bezoeken waard. Eigenlijk heb je daar langer voor nodig dan een dag, dus als je daar tijd voor hebt: neem de tijd voor Mississippi! Als je, zoals wij, die tijd niet hebt, heb je hopelijk hierna bijvoorbeeld twee of meer dagen in New Orleans. Dan heb je vast tijd om even bij te tanken in deze fantastische stad (en dan niet met de auto 😉 ).

Ben jij weleens in Mississippi geweest? En heb je andere aanraders dan wij? Of zou je het graag willen bezoeken? Laat een berichtje achter!